RT @wees_eerlijk: De groep van #IchthusSierra is helemaal ingepakt. Vandaag vertrekken we van hoofdstad naar 't binnenland. Morgen aan t werk op het land!

Voor en tijdens hun reis naar Bangladesh houden de Vakjongeren een weblog bij, waarin ze vertellen van hun belevenissen. Beleef het mee!

Dinsdag 25 mei – sessie 5
Vandaag was het de eerste keer dat we als groep weer bij elkaar kwamen op school, na onze reis van begin mei. Eerst hebben we een paar weken kunnen uitrusten van de mooie en leerzame reis.

Het was goed om iedereen weer te zien. Natuurlijk zitten we wel bij elkaar op school, maar toch kom je elkaar niet altijd zomaar tegen. Nu hebben we heerlijk alle verhalen en ervaringen kunnen uitwisselen. Sommigen willen heel graag zo snel mogelijk weer terug naar Bangladesh, anderen vinden het wel weer prima om gewoon weer in Nederland te zijn. Het was in elk geval leuk om alle verhalen te horen, hoe iedereen het vond.

Tijdens de sessie we besproken hoe we de komende maanden presentaties gaan houden. Alle 15 gaan we minimaal 150 mensen bereiken en vertellen wat deze reis met ons gedaan heeft, namens Woord en Daad en het Calvijn College.

Ik wil mijn presentatie gaan houden op mijn oude basisschool in de groepen waar mijn broertjes in zitten, op de clubs van kerk en natuurlijk aan mijn familie. Verder was het een gezellige middag.

Donderdag 12 mei - Dagverslag
De terugreis is begonnen. Vandaag zijn we met een klein propellorvliegtuig van Kuhlna naar Dhaka gevlogen. De vlucht duurde maar een half uurtje, en dat was mij veel te kort. Ik vond het wel mooi hoe het allemaal trilde, schudde en rommelde.

In Dhaka hebben we het laatste bezoek van de reis gebracht, aan een grote technische school hier. Op zich heel interessant, maar ook best wel een lang bezoek, waarbij we erg veel moesten lopen.

Daarna was het lachen geblazen, want we gingen in een grote souvenirswinkel op zoek naar leuke cadeautjes voor familie en vrienden. Ik heb heel wat moois gevonden! Vanavond hebben we gegeten in een mooi restaurant met een lopend buffet. Ik heb van alles op: spaghetti, macaroni en allemaal andere gerechten waarvan ik de naam niet eens weet. Het een was lekker, het ander wat minder. Maar de taart als toetje was top!

Morgen (vrijdag) vliegen we naar huis en hopen we 's avonds laat weer in Zeeland te zijn. Ik heb zin om naar huis te gaan, maar het was echt een fantastische reis. Ik heb het hier heel erg naar m'n zin gehad en vooral het praten met de Bengalen zal ik missen.

Mededeling: Helaas is het wegens gebrekkige verbindingen niet mogelijk om van de laatste twee dagen van de reis foto's te plaatsen. Dit is voorlopig ook het laatste weblog. Allen die ons hebben gevolgd: hartelijk dank!

Woensdag 11 mei - Dagverslag

Alles stond vandaag in het teken van afscheid nemen. Afscheid nemen van de school, van de buddy’s en van alle andere mensen hier.

We ontbeten vanmorgen om 8 uur. Dat was lekker, dan konden we net iets langer blijven liggen. We hebben daarna eerst de Holland-avond voorbereid: een avond vol met Nederlandse spelletjes waarmee we iets van ons land aan de Bengalen laten zien. Ook hebben we nog even gerelaxt; fijn dat dat ook kan tijdens deze reis. Ook hebben we alvast onze koffer een beetje ingepakt, want morgenochtend vroeg vertrekken we naar Dhaka.

Na het eten (rijst) hebben we de zaal waar we vandaag afscheid nemen, helemaal versierd met rood-wit-blauwe en oranje vlaggetjes en ballonnen. We hebben daar onze buddies cadeautjes gegeven en zij ons. Ik had voor mijn buddy een boekje gemaakt met foto’s van mijzelf en onze familie en hoe we wonen, en een handdoek met haar naam erop en een kettinkje. Van haar kreeg ik een tas van het HTI, de school waar we hier verblijven.

Daarna speelden de jongens de voetbalwedstrijd Nederland-Bangladesh. We hebben ze flink aangemoedigd, maar het werd uiteindelijk 2-2. Daarna dan toch de spelletjes van de Holland-avond. Vooral om het spijkerpoepen moesten de Bengalen enorm lachen. De jongens hebben een levende piramide gemaakt, en wij hebben nog kleuterliedjes met gebaren gezongen.

Het afscheid van de buddy’s was erg emotioneel. We hadden niet gedacht dat er zo veel tranen bij zouden komen kijken…

Morgenochtend vroeg gaan we weg, deel 1 van de terugreis. Vrijdagavond laat hopen we weer in Nederland te zijn. Het is hier erg leuk, maar ik heb ook wel zin om naar huis te gaan.

Dinsdag 10 mei - Dagverslag
De hobbels in de weg, die zullen me nog wel even bij blijven. Vandaag zijn we er de hele dag op uit geweest. We hebben veel in de bus gezeten, en omdat we het platteland op gingen, hobbelde het vaak flink.

Vanmorgen hebben een kliniek (een kleine dokterspost in een dorpje) en een ziekenhuis van CSS bezocht. Dat is de organisatie in Bangladesh waar wij te gast zijn. In dat kleine praktijkje zaten echt een heleboel mensen. Die hadden bovendien allemaal hun schoenen uitgedaan voor de deur. Het was er arm, maar wel heel erg netjes. Wij hoefden, vreemd genoeg, onze schoenen niet uit te doen. En we werden overal rondgeleid, ook door kamers waar op dat moment mensen werden behandeld.

In het ziekenhuis was dat ook het geval. We mochten ook bij pasgeboren baby’tjes kijken. Een moeder die net was bevallen, moest – speciaal omdat wij langs kwamen – netjes rechtop gaan zitten zodat wij haar baby konden bekijken, terwijl zij daar volgens mij nog helemaal niet aan toe was. Ook een man in de tandartsstoel kreeg onverwacht bezoek van 19 Nederlanders met fototoestellen. Ik weet niet of hij daar nou op zat te wachten...

Vanmorgen was heel warm en druk, de middag was een stuk relaxter. We gingen naar een viskwekerij langs de rivier, waar we op een heerlijk plekje in de wind werden ontvangen. De leraren wilden per se in de luie hangstoelen, en wij moesten op de plastic tuinstoelen. Dat was het enige dat jammer was.

Speciaal voor ons gingen ze laten zien hoe ze daar vissen voeren en vangen. Maar de vissen werden wel weer terug gegooid in het water. Dit ging er zo ruw aan toe, dat ik me afvraag of ze er iets aan over houden.

Morgen is de laatste dag hier in Kuhlna, en langzamerhand krijg ik ook wel weer zin om naar huis te gaan. Vooral omdat ik m’n vriend Pedro wel weer eens wil zien (hij leest dit).
Verder is het hier erg gezellig. Morgen nog de Holland-avond en afscheid nemen…

Maandag 9 mei - Dagverslag
Overal op school, op het plein, in de klas, tijdens het sporten, overal ben ik vandaag leerlingen tegen gekomen. We hadden vandaag een werkdag op de technische school, waar we ook slapen. Vanmorgen heb ik eerst mijn barbecue afgemaakt. Dat was een opdracht van school. Zij hebben geslepen, ik heb gelast. En daar was ik wel blij mee want lassen vind ik eigenlijk wel het mooiste werk. De lasapparaten zijn hier wel anders. Je kunt ze hier minder goed instellen dan in Nederland waardoor het lassen lastiger is.

Vanmiddag hebben we allemaal sportieve activiteiten georganiseerd voor de Bengalen. Ik stond bij het spijkerbroek hangen. In het begin was het daar niet zo druk, maar op den duur kwamen er steeds meer bij kijken. Ze waren best goed: de winnaar bleef wel 2,5 minuut hangen.

We hadden allemaal knuffels meegenomen uit Nederland voor de kinderen in het kindertehuis Home of Blessing. Vandaag zijn we die langs wezen brengen. Ik vond dat wel leuk. Ik gaf een knuffel aan een jongetje, die was er erg blij mee. Hij was alleen erg verlegen en durfde niets te zeggen. Maar aan z’n ogen zag ik dat hij er blij mee was. Wel bijzonder dat je op zo’n simpele manier iets kunt betekenen voor deze kinderen die in een kindertehuis wonen.
Ik vind het hier helemaal super trouwens, en hoef eigenlijk nog helemaal niet naar huis. Vooral het omgaan met Bengalen – Engels praten, en proberen ze echt te begrijpen – vind ik fantastisch. Gelukkig hebben we nog een paar dagen te gaan!

P.S. Groetjes aan het thuisfront. Alles gaat goed, graag tot vrijdag!

Zondag 8 mei - Dagverslag
Vandaag was een heerlijk rustige dag. Er stonden geen activiteiten op het programma. Wel twee kerkdiensten en een diner met de kinderen van kindertehuis Home of Blessing.
’s Ochtends zijn we hier in de buurt naar de kerk geweest. We werden als gasten feestelijk welkom geheten met bloemen.

We hebben als Nederlandse groep drie liederen gezongen in de kerk: Psalm 42, en de liederen De Heer is mijn Herder en Lees je Bijbel, bid elke dag. De mensen hier in de kerk zijn gewend wat uitbundiger te zingen dan in Nederland. Maar bij ‘Lees je Bijbel’ deden ze allemaal enthousiast mee met de gebaren. Zeker ook de kinderen in de kerk!

Overdag hebben we heerlijk ontspannen en gerust. De middagdienst, in een andere kerk, duurde behoorlijk lang. Wel 2 uur. En de preek duurde vijftig minuten en was helemaal in het Bengaals. Dus daar begreep ik eerlijk gezegd niets van. Toch is het wel bijzonder om met mensen van een heel andere cultuur in een kerk te zitten, en te weten dat je allemaal in dezelfde God gelooft.

Het eten ’s avonds in het kindertehuis was vooral heel veel. Onder andere mijn buddy Papri heeft ons bediend, en ze bleef maar opscheppen: nog meer rijst, nog een stuk vis, nog een stuk kip! Maar ik heb het allemaal weer op.

We vermaken ons hier nog prima. Ik heb gelukkig geen last van heimwee. Al mis ik sommige dingen van Nederland wel een beetje: schone kleren, een douche en bepaald eten dat we hier niet hebben. En ik zal vrijdag ook blij zijn als ik mijn ouders weer zie, maar tot die tijd hoop ik hier nog een goede tijd te hebben!

Zaterdag 7 mei - Dagverslag

Vandaag was een geweldig leuke dag. We kunnen als groep erg met elkaar opschieten en vandaag was dat opnieuw het geval. We ontbeten vanmorgen om acht uur. Daarna gingen we met de meiden van verzorging naar de Reverend Paul’s School om daar met de kinderen van een jaar of zes tot acht memory te doen. Dat was leuk en leerzaam.

De kinderen reageerden erg enthousiast, met een big smile toen we binnenkwamen. We hadden het papieren voor ze meegenomen. Ze moesten hun eigen spelletje maken, en dat eerst uitknippen en op groen papier plakken. Dat ging goed. Ze kenden memory nog niet, maar ze leerden snel dus we hebben de kinderen een nieuw spel kunnen leren.

We zijn ook nog bij onze buddy’s langs geweest. Zij zitten allemaal bij de naaiopleiding en ze vonden het erg leuk dat we langs kwamen. Ze gaven ons komkommer en mango en ze hebben ons haar ingevlecht. Ze vonden mijn haar heel grappig; ze kennen die kleur niet. Tegen Marieke zeiden ze dat ze net een Barbie-pop was. Zo veel blonde meisjes komen hier blijkbaar niet langs.

We hebben ook een les wiskunde gevolgd. Het ging er niet zo streng aan toe als ik had gedacht. Die kinderen waren niet echt heel stil. Als hun naam genoemd werd moesten ze gaan staan en het antwoord geven op de vraag.

Op het menu stond tussen de middag rijst met komkommer, vlees, vis en nog veel meer. De maaltijd was gezellig. Tot half 3 hebben we gerelaxt. Daarna zijn we bij Home of Blessing geweest, waar 750 kinderen wonen. We hebben daar gekletst met de buddy’s, een versje gezongen en toen gingen we weer terug. Na de frietjes en wentelteefjes van het diner hebben we de dag geëvalueerd en liedjes en versjes geoefend die we morgen in de kerk gaan zingen. De dagen vliegen om en het is geweldig leuk.

Welterusten…

Alles was geweldig vandaag. Zoals de natuur: we hebben apen gezien, en door de jungle gelopen. Helaas moesten we wat eerder terug dan gepland omdat het water steeg en alles glad en glibberig werd. Ook het eten was goed op de boot: goede kip en lekkere zeebaars, met rijst. We eten elke dag wel 1 of 2 keer rijst, zo gaat dat in Bangladesh. Oh ja, en het eten is soms wel een beetje pittig, dat moet ook even worden gezegd. Op de boot was het gezellig. Aldwin heeft me een beetje getreiterd, maar ik heb gewoon terug getreiterd, en daarmee dus eigenlijk helemaal prima…

Ik heb vandaag ook nog wel zitten terugdenken aan gisteren. Zo’n rustdag is natuurlijk leuk, maar het bezoek aan de scheepswerf van gisteren vond ik ook wel machtig interessant. Ik hou wel van dat ondernemen. De lassers die daar druk bezig waren, geweldig vond ik dat.

Trouwens: ik vind Bangladesh wel een mooi land, wat natuur betreft, maar vooral ook de mensen. Ze hebben een ander kleurtje en kleden zich anders, maar ze doen ook anders: veel meer in groepen en met elkaar. Dat is heel gezellig en toch wel anders dan in Nederland. Wel zie je hier dat mannen vooral met mannen omgaan en vrouwen met vrouwen. Onderling gaan ze niet veel met elkaar om. En de mannen lopen op straat soms hand in hand met elkaar. Dat zie ik mezelf nog niet snel doen… Morgen (zaterdag) zijn we de hele dag weer druk op de technische school hier. Ik kan niet wachten om weer te gaan lassen.

Donderdag 5 mei - Dagverslag

Half zeven ’s ochtends. De wekker gaat. Ik lig in mijn stapelbed, het bovenste bed. Het bed onder mij is vrij dus dat is wel zo rustig. We staan vroeg op want we gaan weer veel doen op deze dag en om zeven uur staat het ontbijt klaar. Iedereen is druk met kleren uitwassen – voor de meesten en ook voor mij is het de eerste keer dat we dit zelf moeten doen.

Het is ’s ochtends als een graad of 26. Vandaag zal het nog een stuk warmer worden, misschien wel de warmste dag van de reis.

Het ontbijt is vandaag extra bijzonder. Alle heerlijke verse witte boterhammen smaken naar dieselolie. We kijken elkaar aan: proef jij dit ook? Ik ben heel benieuwd hoe dit zo gekomen is, maar we eten toch maar ons bord leeg. Vandaag staan er verschillende excursies op het programma. We hadden gezegd dat we graag een fabriek zouden bezoeken, en dat is dé telefoonkabelfabriek van Bangladesh geworden. Die staat hier vlak in de buurt. De mensen daar laten ons precies zien hoe telefoonkabels en glasvezelkabels worden gemaakt. Bij deze fabriek worden alle telefoonlijnen van Bangladesh geproduceerd. Na de rondleiding krijgen we nog een kleine bijeenkomst aangeboden waarbij we thee en koekjes krijgen en vooral lang op een stoel moeten zitten. Maarja, zo gaat dat als je in Bangladesh als groep buitenlanders een bedrijf bezoekt: dan word je officieel ontvangen.

Daarna gaan we naar een winkel waar allemaal Bengaalse producten worden verkocht: allemaal handwerk. We ontdekken opnieuw dat Bangladesh een bijzonder goedkoop land is, en veel van ons hebben dan ook leuke souvenirs aangeschaft. Ik heb zelf ook iets moois, maar m’n familie leest dit waarschijnlijk ook, dus ik zeg nog niet wat het is. Daar komen ze vanzelf wel achter...

Na de friet en gebakken kip van de luncht vertrekken we ’s middags naar de scheepswerf van Kuhlna, waar marineschepen worden gemaakt. Vooral de metaaljongens vonden dat heel leuk, en dan vooral het laswerk dat hier massaal gebeurt. Lassers verdienen hier voor een hele dag werk maar anderhalve tot tweeënhalve euro. Dat verdien ik op mijn vijftiende in een half uur… Natuurlijk wilde de baas van de scheepswerf, een hoge militair, met ons op de foto. Die foto schijnt hier in een plaatselijke krant te komen.

De terugweg was heel leuk, en ook wel bijzonder. In plaats van met de bus, gingen we met riksja’s terug naar de school. Dit zijn van die fietstaxi’s die je in Azië veel ziet. De bestuurders moesten flink puffen om ons naar CSS te brengen, maar ze verdienden er toch een mooi extraatje mee. Deze tocht was echt een belevenis: de riksja’s schieten links en rechts tussen de auto’s door, maar toch gaat het altijd nét goed. We zijn allemaal weer veilig ‘thuis’.

We zitten alweer op de helft van de reis. Aan de ene kant is dat jammer, omdat ik het hier erg goed naar mijn zin heb. En aan de andere kant zal het ook wel weer fijn zijn om naar huis te gaan. Maar dat hopen we eind volgende week pas de toen.

Eerst gaan we morgen naar de jungle. Benieuwd wat dat wordt! Misschien zien wel nog wel een Bengaalse tijger of een krokodil.

Woensdag 4 mei - Dagverslag
Mijn hoogtepunt van deze dag was het bezoek aan een bakkerij in Kuhlna. Ik werk zelf bij bakkerij Koppejan in Meliskerke, dus ik was wel erg benieuwd hoe de mensen in Bangladesh brood zouden bakken. We kwamen binnen en alle mensen stopten direct met werken. Ze keken naar ons, pakten allemaal hun mobiele telefoons en begonnen foto’s te maken. In elk geval gaat het hier zeker anders in de bakkerij. Iedereen loopt gewoon op blote voeten en ook met de hygiëne gaat het anders. De vloer was heel vies, meubels stonden overal en iedereen liep maar door elkaar. Maar bakken kunnen ze wel! We kregen versgebakken koekjes, cakejes en broodjes aangeboden, gewoon omdat we gasten waren. Wat zijn de mensen hier gastvrij!

Maargoed, vandaag hadden we dus een dag met wat excursies. Als je op straat koopt, kijkt iedereen je aan. Blijkbaar komen hier niet heel vaak jongeren uit Nederland, want de mensen vinden het prachtig, lijkt het. We hebben vandaag ook de eerste lessen met de Bengaalse jongeren gevolgd. Ik heb gekeken hoe het ging bij de bouw hier, en geholpen met de beitels van een vlakbank te stellen. De andere twee jongens van de bouw hebben een hulpgeleider gemaakt van hout. Nu hoeven de Bengalen hier niet meer met hun blote handen het hout door de cirkelzaag te duwen.

Vanmiddag hebben we nog gevoetbald, en dat was erg lekker. Ik ben al mijn energie weer kwijt. Jullie merken wel, ik heb het hier prima naar m’n zin. De eerste dagen had ik best een beetje last van heimwee, maar dat is helemaal weg. Dit gaat helemaal goed komen!

Dinsdag 3 mei - Dagverslag
Vandaag was, opnieuw een dag dat we er vroeg uit gingen. Maar er stond dan ook veel op het programma. Eerst kregen we een voorlichting over het werk van CSS, de organisatie waarbij we hier in Bangladesh te gast zijn. Ik was tijdens de presentaties nog een beetje duf, maar wat ik onthouden heb is dat CSS niet alleen lange opleidingen aanbiedt maar ook korte cursussen. Voor automonteur bijvoorbeeld, of voor metaalbewerker of voor naaister.

Vervolgens kregen we een rondleiding langs alle klaslokalen van deze school. De bouw was het leukst. Ze waren daar een heel mooie bank aan het maken, van een plaatje van het internet, en ze moesten de bouwtekeningen helemaal zelf maken.

’s Middags hebben we gesport. Sommige jongens gingen voetballen met Bengalen, anderen gingen cricket spelen, zoals ik. Dat was hartstikke leuk. Ik begrijp alleen niets van de regels en ze legden het ook niet echt uit. Maar volgens mij ga ik dit wel een leuke sport vinden: met een cricketstok tegen een bal staan kan toch niet zo moeilijk zijn?

’s Avonds werden we ontvangen bij Home of Blessing, het kindertehuis van CSS, naast de vakschool waar wij verblijven. We kregen bloemenkransen omgehangen en er was muziek; bijna alle 750 kinderen wilden een hand. Ze hadden een programma voor ons gemaakt met dans, muziek en toneelstukken. De kinderen waren erg enthousiast en deden enorm hun best.

Wij waren de ‘eregasten’ en zaten dus vooraan. Ze zongen ook voor ons, en dat was knetterhard. Ik had nog nooit 750 kinderen horen zingen; zo enthousiast. Het was een fantastische dag. Ik heb zin in morgen, misschien ontdek ik dan hoe cricket werkt…

Maandag 2 mei - Dagverslag
Vandaag is het weer vroeg opstaan: 7 uur aan de ontbijttafel. En goed nieuws: iedereen was keurig netjes op tijd in het restaurant. Rond half 8 waren we klaar met eten. daarna zouden we om 8 uur op worden gehaald door de bus die ons naar Khulna gaat brengen. Helaas had deze bus bijna een uur vertraging, want er stonden erg veel files in de hoofdstad, waardoor we pas om 9 uur weggingen. Ook onderweg was het zeer druk; we hebben regelmatig in de file gestaan.

We zouden over de reis ongeveer 6-7 uur doen. Maar dankzij de files kwam er nog wel een uur bij. Het was erg warm in de bus, maar de meeste hebben nog wel een poosje geslapen. In de bus kregen we pas echt Bangladesh te zien. Wat een cultuurverschillen vergeleken met Nederland! Het verkeer raast door elkaar en men heeft hier nog nooit van stoplichten gehoord.

Rond half 5 reden we Kuhlna binnen en om 5 uur waren we bij CSS (de school waar we de rest van de tijd verblijven). We kregen een warm onthaal. Ongeveer 50 studenten stonden op ons te wachten. We kregen bloemen en een groepje Bengaalse jongens ging uitbundig voor ons zingen en dansen. Dat was zeer indrukwekkend.

We werden naar onze kamer gewezen, en daarna werd er kennis gemaakt met onze buddy’s. Iedereen ging met zijn of haar buddy naar een zaal waar we iets cultureels van Bangladesh zagen. Er werd bij ons een armbandje omgedaan, we kregen een gele stip op ons voorhoofd en een zoet hapje. Dat zelfde moesten we ook bij onze buddy doen. Dit zijn Bengaalse tekenen van vriendschap, dus volgens de gebruiken van Bangladesh hebben we er nu allemaal een vriend of vriendin bij.

Na dit alles hebben we gegeten en toen nog even de dag geëvalueerd. Dit is het einde van dag 3!

Zondag 1 mei – Dagverslag
Half 6 ‘s ochtends... Tuut, tutuuuuuuu zo word ik wakker van de auto’s die op straat rijden.
Ik denk: ‘waar ben ik?’ Oh ja, ik ben in Bangladesh. Wat gaan we doen? Ik weet het weer: we gaan met de groep naar de krottenwijken. Ik heb er zin in.

Half tien: Na een uitgebreid ontbijt met toast, jam, eieren en appels zijn we aangekomen in een van de krottenwijken van Dhaka. We bezoeken hier een project van dominee James. Hij en zijn vrouw zijn hier een school begonnen voor de meisjes uit de sloppenwijken. Er is voor hen geen school, en veel van deze meisjes leren dus niet lezen en schrijven en leren geen vak. Veel meisjes worden al heel jong uitgehuwelijkt. Dan moeten ze al op 12- of 13-jarige leeftijd met een kerel trouwen, die soms wel twee of drie keer zo oud is. De school probeert hen een betere toekomst te geven.

Het is enorm warm in de sloppenwijk, en de zon schijnt fel. Veel kinderen hebben geen kleren aan, of alleen heel oude kleren. Allemaal wezen ze naar mij, naar mijn mond. Ze vonden mijn beugel heel mooi, dat kennen ze hier niet. Lopen door een krottenwijk is heel bijzonder: iedereen wil een hand van je. De mensen doen vrolijk en lachen, terwijl ze enorm arm zijn en met een hele familie op een paar vierkante meter wonen. Ik snap niet hoe dat kan.

Half twaalf: Na de sloppenwijk gaan we naar de huiskerk van dominee James. Ook daar heeft hij een school, voor meisjes. Ze zingen verschillende liederen voor ons. Christelijke liederen, maar eentje had dezelfde wijs als ‘Altijd is kortjakje ziek’. Vanavond gaan we hier naar de kerk.

Drie uur ’s middags: We zijn terug in het hotel en liggen op de kamer te chillen. Straks gaan we een Bijbelstudie doen. Er blijkt net een ruitje kapot te zijn gegaan. Een van ons is van de trapleuning gegleden en doorgeschoten. Maar het blijkt geen probleem te zijn. De hotelbaas kon er wel om lachen. ‘Zo zijn jonge mensen’, zegt hij. Het is trouwens heel gezellig in de groep.

Tien uur ’s avonds: We zijn terug van een bijzondere middag. De kerkdienst duurde twee uur, en we zaten op de grond. Op een gegeven moment krijg je dan wel last van je rug. Een Amerikaanse man preekte, waardoor de preek goed was te verstaan. Dingen gaan hier wel anders in de kerk. Bijvoorbeeld bij het bidden. Iedereen bidt hardop, door elkaar.
Na de dienst kregen we bij de dominee thuis te eten. Hij woont in een flat en het hele huis was vol met mensen. Zijn vrouw had rijst gekookt. Het was zo druk dat in alle kamers mensen zaten te eten. Ik zelf op het bed van de dominee en zijn vrouw. Ik snap dat niet goed, dat hij dat niet erg vind. De dag zit er nu op. Morgenochtend vroeg gaan we met de bus naar Kuhlna.

Zaterdag 30 april - Dagverslag
Het ene vliegtuig uit het andere weer in. Maar dit keer dan een vliegtuig vol Bengalen. Sommige van ons hebben de vlucht van Dubai naar Bangladesh geslapen sommige niet. Toen het al vrij vroeg licht werd zagen we de mooie landschappen en hoge gebouwen van Zuid- Azië. Ook deze vlucht is goed voorlopen. We hebben eten en drinken gehad in het vliegtuig. Bij de douane in Bangladesh werd er van ons allemaal een klein fotootje gemaakt. De bagage zoeken was geen probleem en liepen al gauw door naar de uitgang. Voor ons allen zagen wij voor het eerst Bangladesh op een paar docenten na.

Met zijn allen in een busje reden we naar het hotel, onderweg zagen wij hoe het verkeer hier er aan toe gaat. Erg druk en alles rijdt door elkaar. En er wordt onophoudelijk getoeterd. Het was heel leuk om te zien. Bij het hotel werden we in tweetallen gedeeld en kregen we een kamer. Nog even een dutje doen en om half 1 gingen we eten. Daarna nog wat vrije tijd en even tijd om bij te komen van de vlucht. Om 5 uur gingen we nog wat interviews oefenen en daarna zijn we nog uit eten geweest in een Chinees restaurant vlak bij het hotel. Ook meneer van Heukelom is aan gekomen. Nu is de groep compleet. Straks gaan we de dag nog even evalueren. En daarna doen we de dagafsluiting.

Vrijdag 29 april - Dagverslag
Vandaag is het eindelijk zover. We verzamelden om 8 uur op school. En rond 9 uur gingen we weg. Naar Düsseldorf is ongeveer 3 uur rijden het ging redelijk snel voor bij. We waren er zelfs eerder dan gepland. Uitladen en op zoek naar de incheckbalie. Voor we het vliegtuig in mochten, gingen we nog even relaxen, shoppen en even iets eten en drinken. En om 5 voor half 4 gingen we de lucht in. We hadden een prima vlucht, sommige voor de eerste keer anderen niet. Ook het landen in Dubai liep goed en we zochten de volgende incheckhal voor naar Bangladesh.

Dinsdag 19 april - sessie 4
Met nog anderhalve week te gaan voor de grote reis, beleven we vandaag de laatste sessie. Die begint met een teambuilding-activiteit in de gymzaal van het Calvijn College. Alles draait om teamwork, om op elkaar letten en om samen de uitdagingen te overwinnen, in plaats van alleen maar aan jezelf te denken. Al snel blijkt dat de groep aardig op elkaar is ingespeeld, en leert te werken als één geoliede machine.

Woord en Daad heeft een persbericht opgesteld, waarmee alle leerlingen de komende dagen regionale en lokale media gaan benaderen. Er zijn plannen om op Radio Zeeland te komen en bij de Reformatorische Omroep, en ook alle kranten en (advertentie)bladen in Zeeland kunnen een bericht over deze reis verwachten.

De avond staat in het teken van een culturele training. Verkleed als echte Bengalen laten Martin van de Zande en Rina Molenaar ons kennis maken met situaties waarmee we in Bangladesh te maken kunnen krijgen. Een van de lessen: altijd respect tonen voor de directeur, en nooit op zijn stoel gaan zitten. Dat wordt zeker niet gewaardeerd…

Ook moeten we er goed op letten dat jongens en meiden in Bangladesh anders met elkaar omgaan dan in Nederland. We spreken af dat we tijdens de reis hier goed op zullen letten en geen aanstoot zullen geven. Nu wordt het tijd om te tassen in te pakken en de laatste voorbereidingen te treffen!

Dinsdag 29 maart - sessie 3
We hadden deze dag weer een bijeenkomst van Bangladesh. We waren eerst op excursie geweest. Toen we terug waren op school, hebben we eerst gezellig gekletst en even wat gedronken. We kregen ook onze paspoorten met visa weer terug. Daarna zijn we weer druk aan de slag gegaan...

Er is ook bekend gemaakt dat de vliegtickets besteld zijn! Op vrijdag 29 april vertrekken we rond de middag vanuit Krabbendijke, dan gaan we met een bus naar Düsseldorf. Daar stappen we in het vliegtuig en gaan we naar het vliegveld in Dubai, en daarna vliegen we zo naar Bangladesh!

Deze dag was heel erg leuk maar ook spannend te gelijk! Want we werden ook allemaal ingeënt. We hebben eerst een voorlichting gekregen over de ziektes die daar zijn en over de inentingen die we kregen. Dat was natuurlijk allemaal best wel interessant om te weten. We moesten allemaal een voor een naar het kamertje waar de prikken werden gegeven. Dat was natuurlijk allemaal best wel even spannend!Maar het viel allemaal gelukkig wel mee bij iedereen! Toen het prikken klaar was, is de lerares om Chinees geweest. We hebben gezamenlijk gegeten. Dat was heel gezellig!

Verder zijn we druk aan de slag gegaan met het maken van de plannen. Ook voor de Hollandse avond die we daar gaan houden. Het is allemaal wel veel regelen maar het wordt geweldig. Ook zijn we druk bezig geweest met wat we daar allemaal gaan bezoeken zoals een ziekenhuis bijvoorbeeld.

We zijn ‘s avonds nog even verder gegaan met het maken van de plannen, en na ongeveer een uurtje moest iedereen gaan presenteren wat ze die dag gedaan hadden, en hoever ze waren, waar ze naar toe wilden. En zo had ieder groepje weer andere bezoekplaatsen waar ze graag naar toe wilden. We gaan natuurlijk ook nog van alles met de groep samen doen. Zoals de Hollandse avond. We gaan dan allemaal spelletjes doen met de Bengalen!

Bij de volgende sessie komen er 2 Bengalen uit Bangladesh en dan moeten we gaan oefenen om Engels te gaan spreken om van alles te gaan vragen en spreken in het Engels! Spannend!!
Wij vonden het een hele leuke & spannende & gezellige dag! De reis komt nu echt al dichterbij. ’t Is echt aftellen. We hebben er allemaal heel veel zin in! Nu op naar de volgende sessie.....!

Dinsdag 22 februari - sessie 2
De school is afgelopen, iedereen is naar huis en wij gaan een 2e vergadering houden over Bangladesh. Maar eerst even iets eten en drinken….

Vandaag moesten we allemaal ons paspoort mee nemen, zodat de visums en dus later ook de vliegtickets kunnen worden aangevraagd. Als tweede gaan we het vandaag hebben over het groepsplan. Dat betekent dat we alvast na moeten denken wat we in Bangladesh willen gaan doen of dingen bezoeken enz. Bijvoorbeeld bedrijfjes bezoeken, of bij je buddy thuis kijken, noem maar op.

Eén nadeel misschien voor sommigen is dat ze daar geen Nederlands spreken maar gebrekkig Engels. Daarom is het ook de bedoeling om woorden en zinnen die we veel gaan gebruiken, in het Engels te gaan vertalen. Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat we niet weten wat we moeten zeggen, als we daar eenmaal zijn.

We zijn ondertussen een uur verder en nu is het de bedoeling om het groepsplan op te gaan zetten in de mediatheek. Iedereen is in groepen verdeeld, dus de Verzorging bij elkaar, de Bouwtechniek, de Metaaltechniek, Installatietechniek en de Handel Verkoop. Ieder groepje krijgt een begeleidende docent mee om ze te helpen. Na dit alles zijn we al weer aan het einde gekomen van deze bijeenkomst en de reis komt steeds dichterbij. We hebben er zin in!

Dinsdag 18 januari - sessie 1
Vandaag vond de eerste sessie plaats voor de reis die we in mei hopen te gaan maken naar Bangladesh. ’s Middags kregen we met de vijftien leerlingen en drie docenten die meegaan een presentatie van de laatste reis, twee jaar geleden. ’s Avonds kwamen ook onze ouders naar school.

De avond zijn wij begonnen met een opening net als een gewone school morgen: een stukje lezen uit de Bijbel en het zingen van een Psalm. We zijn van plan om 29 april of 2 mei weg te gaan naar Bangladesh. We reizen niet in één keer maar we stappen over en gaan daarna naar Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. En dan gaan we met de bus naar onze bestemming: Khulna.

Het doel van de reis: Leren over de cultuur, armoede en rijkdom. Wat we nu al weten over Bangladesh is:

• Het land heeft 144,3 miljoen inwoners
• De oppervlakte is 4 x Nederland
• De afstand tussen Nederland en Bangladesh is 9000km

Woord en Daad - armoede bestrijden van uit christelijke perspectief - werkt in Bangladesh samen met de organisatie CSS (Christian Service Society). CSS heeft, als het gaat om onderwijs, onder meer een home of blessing, een opvangtehuis met 800 verwaarloosde/ ontheemde kinderen, en het Hope Technical Institute: De ‘Kerkpolder’ (dat is de locatie van onze school in Krabbendijke) van Khulna 3e en 4e jaars leerlingen.

Jongens en meisjes zitten op school gescheiden dus niet gemengd in een bankje. Zij hebben een schooluniform. Hun bedden en kamers zijn klein en in onze ogen armoedig. Op elke slaapkamer slaapt een beheerster, zij zorgt voor de orde.

We gaan in Bangladesh werksessies volgen. Iedereen heeft straks een eigen plan over wat we gaan allemaal gaan doen. En we hebben afspraken gemaakt over de omgang met elkaar.
Na de pauze is er ons verteld over de veiligheid in Bangladesh. Alles is anders: het weer, de veiligheid en we hebben een veiligheidsprotocol gekregen. Hopelijk hebben we die niet nodig...