RT @wees_eerlijk: De groep van #IchthusSierra is helemaal ingepakt. Vandaag vertrekken we van hoofdstad naar 't binnenland. Morgen aan t werk op het land!

Donderdag 24 maart - sessie 5
De eerste sessie na de reis. We lezen een stukje uit de Bijbel en beginnen met gebed. Nu we voor het eerst na de reis weer bij elkaar zijn, komen de verhalen los. Iedereen vertelt zijn persoonlijke indruk van de reis.

Gabriëlla vond het lepra-dorp het meest indrukwekkend. “Het is een dubbel gevoel; de mensen leven afgezonderd in een kolonie bij elkaar, ze zijn daarom eenzaam, maar juist omdat ze bij elkaar zitten, kunnen ze wel goed geholpen worden. Daarvoor zijn ze overigens erg dankbaar, heb ik gemerkt.” Aart-Jan vond de sloppenwijken heel indrukwekkend. Hij had hier ook een dubbel gevoel bij omdat je echt als toerist, als toeschouwer door de sloppenwijk loopt, terwijl de mensen zo arm zijn dat ze moeten vechten voor hun bestaan.

Nadine vond het bijzonder dat de mensen zo dankbaar waren. “Ze zijn al blij met kleine dingen, zoals de kinderen in de sloppenwijk met een rietje of een ballon.” Caroline en Els waren vooral onder de indruk van de Indiase cultuur. Het is allemaal zo anders dan de Nederlandse cultuur, de Indiase cultuur is zeker niet minder of zieliger. Els vindt dat de cultuur in India juist socialer lijkt dan in Nederland. Ook ik vond de Indiase cultuur erg bijzonder; het is allemaal zo anders, maar soms ontdek je juist verrassende overeenkomsten. Ook de manier waarop de mensen met elkaar omgaan enzo, is heel interessant om te zien.

Kortom; iedereen vond de reis een geweldige ervaring en heeft er heel wat over te vertellen. Dat is ook de bedoeling, want we moeten onze reis gaan presenteren op scholen, verenigingen e.d.

Natuurlijk moeten we hiervoor eerst een goede presentatie in elkaar zetten. Hier gaf Els wat handige tips voor en voordat we echt gaan presenteren, moeten we op sessie 6 een proefpresentatie houden. We moeten de mensen niet alleen via presentaties bereiken, maar ook via de media. Met behulp van een promotieprotocol kunnen we de pers benaderen voor het afnemen van interviews enz.

Een derde manier om de mensen te bereiken is via een Woord en Daad comité. Elke regio heeft een eigen comité die fondsen werft en bekendheid maakt aan Woord en Daad. Als we een presentatie willen houden in onze regio, of een andere activiteit voor Woord en Daad willen doen, kunnen we contact opnemen met zo’n comité.

Als laatste bespreken we ons Persoonlijk Plan, want die moet over 2 maanden ingeleverd worden. De een is al verder dan de ander, maar we moeten allemaal nog hard werken om er een mooi onderzoek van te maken. De volgende sessie, sessie 6, zal alweer de laatste zijn. Daarom zijn onze ouders ook uitgenodigd. Het is erg jammer dat het allemaal zo snel gaat, maar we hopen samen op een mooie afsluiting!

Donderdag 3 maart
Vandaag is het zover. De laatste dag van onze reis. De dag dat we naar huis gaan. We stonden om kwart voor vier ’s ochtends klaar om naar het vliegveld te gaan. De koffers werden ingeladen en de reis naar huis kon beginnen. Renu stond alweer breeduit te lachen, en ook de chauffeurs van Count leken geen last te hebben van het vroege tijdstip: wat zorgen ze toch allemaal geweldig goed voor ons!

Op het vliegveld in Hyderabad ging alles goed. De koffers werden ingechecked, bij de douane werden we gefouilleerd, en we stonden redelijk snel bij de gate. Toen hadden we toch wel zin in een ontbijtje. Het duurde even voordat we wat gevonden hadden. Al het eten met kip viel al af, we konden echt geen kip meer zien. Dus ook geen kip bij het ontbijt. Om 10 voor half 8 zaten we met z’n allen in het vliegtuig en konden we vertrekken. Andrea wilde heel graag bij het raampje zitten. Jammer genoeg zaten we allemaal in het middenpad van het vliegtuig. Ik geloof dat iedereen van ons nog wel eventjes geslapen heeft. Dat konden we wel gebruiken, de nacht van dinsdag op woensdag hadden we al in de slaaptrein geslapen, en afgelopen nacht was ook niet zo lang.

We kregen goed te eten, snacks tussendoor en we konden drinken halen wanneer we wilden. Onderweg hebben we films gekeken, onze eigen verslagen bijgewerkt, sudoku’s gemaakt en muziek geluisterd. Onderweg hebben sommigen van ons nog de Kaspische zee gezien. Die was een heel stuk bevroren, er lag allemaal ijs op. Toen we zagen dat we boven Nederland vlogen wilden we toch even naar buiten kijken dus gingen we een raampje opzoeken waar niemand bij zat. Het was heel helder boven Nederland, we konden Rotterdam zien. Ook hebben we Zeeland vanuit de lucht gezien! We zagen precies de vormen van de eilanden. We zeiden nog tegen elkaar: zullen we er niet gewoon hier uitgaan? Dan hoeven we niet zo lang meer te wachten tot we thuis zijn..

Na ruim 9,5 uur vliegen kwamen we dan eindelijk in Londen aan. Eindelijk weer Europees grondgebied. Heerlijk om weer bijna thuis te zijn. Het voelde wel anders. We vielen gelijk niet meer op. In India werden we iedere keer bekeken maar in Londen was dat niet meer zo. Wel weer even wennen hoor, er is ook niemand meer die je tas voor je draagt. In Londen konden we redelijk snel door de douane heen en hebben we eerst eens even lekker gegeten! De meesten van ons hadden zin in een hamburger. Weer eens wat anders dan de kip van afgelopen weken. Na het eten hebben we een poosje gewacht en zijn we naar de gate gegaan.

Rond vier uur zaten we weer in het vliegtuig en vlogen we richting Brussel. Deze keer zaten we wel bij het raam. Het was echt leuk, we konden Londen vanuit de lucht zien. Zo hebben we onder andere de Big Ben gezien. Intussen waren we allemaal best moe. Maar het was zo’n korte vlucht dat het eigenlijk de moeite niet was om te slapen. Voordat we goed en wel in de lucht zaten, moesten we al snel weer landen. Iets over zessen kwamen we aan in Brussel. Het was echt behoorlijk koud! Die temperaturen zijn we niet meer gewend.. Toen we onze koffers hadden hebben we God gedankt voor de geweldige tijd in India. Het was echt een hele gave ervaring! Ik denk dat we dit nooit meer zullen vergeten.

Toen we met onze koffers in de aankomsthal kwamen, stonden onze ouders al op ons te wachten om ons te verwelkomen. Het was echt heel fijn om iedereen weer te zien. Stiekem hebben we ze wel een beetje gemist. In de auto hebben onze ouders al heel veel verhalen gehoord. Als iemand vraagt hoe het was, heb ik eigenlijk geen idee waar ik moet beginnen met vertellen. We hebben zo veel meegemaakt! Het was ook echt leuk om te zien hoeveel mensen er met ons meeleven, onze verslagen gelezen hebben of ons hebben gevolgd op twitter. Vanaf hier wil ik u/jou daar in ieder geval voor bedanken!

Door: Nadine

Woensdag 2 maart

Vannacht zijn we met een echte nachttrein mee geweest. Gisteravond werden we rond 21.30 uur naar het treinstation in Guntur gebracht. Op het station moesten we nog een half uur wachten. We zaten heerlijk op onze koffers. Aart-Jan en Nadine puzzelden gezellig. Marnix en Els hebben koffie van vijf rupee gedronken. In de trein hadden we, nadat er een man zijn plaats af had gestaan, zes slaapplaatsen bij elkaar, dus Marnix en Renu sliepen een eindje verderop tussen de Indiërs. Wij sliepen met drie bedden boven elkaar aan weerskanten. Er tussen hadden we een smal paadje. De meesten van ons hebben heerlijk geslapen in de trein. Toen er zes uur om waren, werden we wakker gemaakt en moesten we dus direct uit de trein. Wij waren allemaal super duf natuurlijk en dan moet je snel je bagage pakken en wegwezen. We werden door medewerkers van COUNT opgewacht en naar ons hotel gebracht. Daar konden we verder slapen. Ondertussen was het ongeveer zeven uur in de morgen. We hebben best een luxe hotel en een heerlijk zacht bed.

Om half tien hadden we ons ontbijt. Dat was echt genieten. Eindelijk geen toast met ei meer. Hier konden we zelf pakken wat we wilden. En ze hadden lekkere dingen! We hebben donuts, chocolade croissants, cake enz. gegeten. Na ons heerlijke ontbijt gingen we op bezoek naar COUNT, dit is een organisatie die vooral ‘tribal’kinderen helpt. Ze hebben scholen, kerken, kindertehuizen en andere projecten. Bij COUNT werden we ontvangen door de directeur. Het was heel anders dan bij AMG.

De directeur was een jonge man van in de dertig in westerse kleren. In zijn kantoortje hebben we kennis gemaakt. Het was een leuke man en hij vertelde over zijn vrouw. Hier zijn alle huwelijken gearrangeerd. Deze man is getrouwd met de vrouw van wie hij al voor zijn huwelijk hield. Ze waren verliefd en gingen met elkaar om en ze hebben het voor elkaar gekregen dat hun ouders hen aan elkaar uitgehuwelijkt hebben. Zo’n verhaal hadden we hier nog niet gehoord. Tijdens het gesprek kwamen er opeens twee Nederlandse mannen binnen. Dit bleken medewerkers van Woord en Daad te zijn. Het was even vreemd om niet de enige blanke, Nederlandstalige mensen te zijn.

We kregen een rondleiding op het terrein van COUNT. Het was een Hindoestaanse feestdag, dus iedereen had vrij. Veel kinderen waren echter wel aanwezig. De kinderen wonen hier in groepen van ca. 25 kinderen, met een echtpaar als “ouders”. Ze slapen hier op matjes net als thuis, want anders wordt het verschil met hun thuissituatie te groot. Ze mogen één keer per jaar naar huis om twee maanden thuis te zijn. Voor ons leek dat best hard, maar hier vinden ze het niet erg, want het is voor de kinderen fijn om weer op school te zijn waar ze zich veilig voelen en elke dag genoeg eten krijgen. dit is namelijk thuis vaak niet het geval.

Het terrein van COUNT was erg mooi. We kregen er echt een relaxed gevoel van. Al die mooie planten en kokospalmen. We kregen te horen dat er wereldwijd meer mensen door vallende kokosnoten sterven dan door haaien, terwijl je voor haaien toch wel banger bent.
In een jongenshuis vroegen de jongens of we met hen wilde bidden, want ze hebben over een paar weken hun examens. Els heeft toen met ons allemaal gebeden voor wijsheid, kracht en vooral geloof en een leven in afhankelijkheid van God. In India vragen ze wel meer aan je of je een gebed voor ze wilt doen. Dat is hier heel normaal.

Het middageten was best uitgebreid en… Het was Indiaas! We kregen chiapati met een curry van geitenvlees, een schaaltje met groente, natuurlijk kip, rijst en als toetje heerlijk chocolade ijs. Dat was echt lekker, want tijdens de wandeling over het terrein hadden we het super warm gehad. We hadden op het heetst van de dag in de brandende zon gelopen.

Els heeft nog een sari erbij gekocht, want tijdens de rondleiding kwamen we ook in een lokaal waar ze sari’s versieren. Er was ook een lokaaltje waar oud-leerlingen bezig waren om schooluniformen te maken. Ze doen maar anderhalf uur over één blouse! We hebben ook nog gekeken bij jongens die knutselden aan een auto, scooter en motors. Deze jongens hadden hun examen al achter de rug, maar gebruikten de ruimte nu als werkplaats. Sommige jongeren waren naar huis om te studeren voor hun 10th grade examen, de middelbare school. Deze vakopleidingen zijn namelijk voor drop-outs, jongeren die vaak nog geen enkele opleiding af hebben kunnen maken. Sommigen hadden dus hun vakopleiding achter de rug, en gingen nu verder leren voor hun middelbare school diploma.

Aan het eind van de middag gingen we terug naar ons heerlijke hotel. Tijdens de autorit van het hotel naar Count kom je over minder goede wegen. We moesten telkens remmen voor kuilen en hobbels in de weg. De weg was wel gewoon geasfalteerd, maar hij was gewoon niet gelijk. In het hotel zijn we met de YA op de kamer van Andrea en Nadine gaan zitten. We hebben UNO gedaan. Het was echt super gezellig. Daarna deden we allemaal iets voor onszelf, behalve Nadine en Aart-Jan die nu samen verslaafd zijn aan sudoku’s.

Straks gaan we nog heerlijk dineren. Natuurlijk niet op de Nederlandse dinertijden, maar om half negen ’s avonds. We zijn benieuwd wat we nu voor heerlijks gaan eten. Ons laatste eten in het hotel, want vannacht hopen we om kwart voor vier richting het vliegveld te vertrekken om dan met British Airways naar Londen te vliegen. Vandaar hopen we dan naar Brussel te gaan en dan komt er als alles goed gaat alweer een eind aan onze reis.

Dinsdag 1 maart
Een bijzondere dag vandaag, Aart-Jan is jarig en het is de laatste dag hier in Chilakaluripet.
Vanochtend hebben we, zonder dat Aart-Jan het merkte (dat probeerden we in ieder geval) de eetruimte versierd. Toen Aart-Jan binnenkwam mocht hij op de versierde stoel gaan staan en zongen we ‘er is er een jarig’, hieperdehiep hoera!

Daarna gingen we naar AMG om afscheid te nemen. Dat bestond uit een heel programma; in de high school mochten wij als gasten op het podium gaan zitten voor een aula vol met kinderen en docenten. Allereerst werd de directeur van AMG, Mr. Arun Kumar K. Mohanty welkom geheten, want hij was juist een week naar Nederland geweest. Na enkele liederen, een Schriftlezing en gebeden werd de verjaardag van Aart-Jan uitgebreid gevierd. Eerst werd er voor hem gebeden, daarna hield iemand van AMG een mooie speech over Aart-Jan’s karakter. Het kwam erop neer dat de Indiase kinderen een voorbeeld aan hem kunnen nemen (gegniffel op het podium).

Terwijl de kinderen ‘happy birthday’ zongen, werd er een taart naar het podium gedragen die Aart-Jan vast nooit eerder gekregen had bij zijn verjaardag. Het was een grote, vierkante taart waarop stond ‘happy birthday, Aart-Jan Witte, Holland’. De taart was versierd met wit glazuur en roze roosjes, how sweet. Aart-Jan mocht de taart aansnijden, en aan verschillende leerlingen een stukje geven. Daarna werd Aart-Jan overladen met 16 bosjes bloemen en als afsluiting hield hij een mooie speech, waarin hij God ook dankte voor de zorg en bescherming van de afgelopen 16 jaar.

Toen kwam ons afscheid, we werden toegesproken door de directeur, daarna zongen wij nog een lied en deelden we Hollandse souvenirtjes uit aan personen van AMG die veel voor ons hebben gedaan. Terwijl Els en Marnix evalueerden met de directeur, namen wij afscheid van onze buddy’s. Eerst gingen we nog even hun hostels bekijken. Hier slapen ze omdat hun ouders vaak te ver weg van school wonen. Er zijn verschillende hostels, voor jongens, voor meiden en voor verpleegsters in opleiding.

Mijn buddy liet me zien waar ze sliep; haar slaapkamer bestaat uit een ruimte waarin dertig personen op een matje op de grond slapen. De persoonlijke spullen staan allemaal opgestapeld tegen de muur en de was hangt overdwars door de ruimte. Haar slaapplek is dus heel wat minder luxe dan die van ons! Daarna gaven we nog wat persoonlijke cadeautjes aan de buddy’s en moesten we echt afscheid nemen, wat we allemaal erg jammer vonden! In het guesthouse stonden inmiddels de pannenkoeken klaar. Gabriella had speciaal voor Aart-Jan pannenkoekmix meegenomen, en onze kok heeft er heerlijke pannenkoeken van weten te bakken. Alweer een verrassing voor Aart-Jan!

’s Middags was het koffers inpakken, na wat meten en passen heeft iedereen zijn koffer dichtgekregen, bijzonder! De meiden kregen hun sari’s afgeleverd en dat vroeg natuurlijk om een omkleed- en fotosessie. Nu zitten we op het dakterras en om 23.30 gaan we vanaf Guntur met de nachttrein naar Hyderabad. Dat zal niet veel slapen worden vannacht.

Maandag 28 februari

Nadat we onze tassen hadden ingepakt en onze watervoorraad hadden aangevuld, stapten we gezellig samen met de buddy’s in de bus. Op naar het AMG-kantoor, dachten we. Maar nee, dat doen we pas morgen, dus gingen we vandaag gelijk naar het vissersdorpje in Chirala. Programma’s veranderen hier in India nog wel eens, dat hebben we weer gemerkt!
We reden gezellig in een uurtje over hobbelige wegen, langs bijvoorbeeld tabaksvelden , en we reden uiteindelijk de vislucht tegemoet. Het was wel duidelijk, we waren in Chirala!

We liepen eerst een paar huisjes langs, en daarna werden we naar een schaduwrijk plekje geleid. daar stonden stoelen voor ons klaar, en lagen er zakken op de grond voor de andere mensen. We kregen bloemenkransen omgehangen en een boeketje bloemen in onze handen gedrukt. Daarna hebben we een poosje gepraat met Krupah Rao en de bevolking van daar. Ondertussen kregen we Sprite, wat een welkome afwisseling was na alle Cokes! We maakten een groepsfoto en daarna vertrokken we naar het strand.

De meeste van onze buddy’s hadden de zee nog nooit gezien. Voor hen was het zó bijzonder! Het was ook wel een beetje verbazingwekkend dat het strand zo schoon was. Els vertelde namelijk dat de meeste stranden veel viezer waren, vandaar. Het zand was heel erg warm, dus onze slippers kwamen wel heel goed van pas! we zagen ook Indiase krabbetjes, die lopen veel harder als onze. Vergeleken daarbij hebben wij wel heel slome krabbetjes!

Toen kregen wij de uitnodiging om met een van de vissersbootjes van AMG een rondje mee te varen. Natuurlijk wilden we dat wel, en na een paar minuutjes zat iedereen in bootjes, de jongens en meiden apart. De golven waren heerlijk deinend. We legden nog even bij een groot vissersschip aan en daarna gingen we weer terug.

We gingen weer terug met de bus, op naar de English Medium High School in Chirala. Daar werden we opgewacht door een groepje meisjes met… alweer… bloemenkransen. Daarna liepen we achter een stoet van meisjes aan. Zij liepen keurig in de maat achter de driftig trommelende jongens. We werden naar het kantoortje van de principal gebracht, waar we water kregen. Daarna gingen we naar de dininghall. Daar mochten we helpen met uitdelen van rijst en een curry met een ei. Ook gingen we nog naar een hospitaal. Dat ligt naast de school. Iedereen mag er naar toe komen, maar onder voorwaarden: je moet arm zijn en uit het vissersdorp komen. We bekeken ook de medicijnkasten nog even.

Vervolgens kregen we zelf een heerlijke maaltijd van krab, garnaal, noedels, kip, dahl en salade, met fruit toe. Daarna liepen we wat rond door de school, bij de verschillende labs. we kregen uitleg over proefjes met warmte- en zonne-energie en nog veel meer. Daarna liepen we naar de binnenplaats van de school, waar een heleboel kinderen op ons stonden te wachten om hun culturele programma te laten zien.

Er werden een aantal dingen gepresenteerd. In rijen van zes, tien achter elkaar, een hoepel vasthouden en precies op de maat naar voren, omhoog, links, rechts. Het zag er allemaal erg knap uit! Nadat wij met een aantal meisjes mee moesten dansen, was het programma op de school voorbij en gingen we terug naar de bus. We reden nog even langs een andere ingang van het strand. Daar was het beduidend minder schoon als op het vorige strand! De buddy’s kochten bij een kraampje nog een paar haarspelden met schelpjes, en moe en voldaan reden we terug naar het guesthouse.

Daar aangekomen werden we opgewacht door een man met onze Punjabi’s, een soort pyamapakken. Die waren vandaag voor ons gemaakt! Dat was een leuke verassing. Voor Aart-Jan en Marnix waren er een bloesje en een nette broek bij, in precies dezelfde kleuren. Die kleren doen we morgen aan als we afscheid gaan nemen. De kleren zijn net even gepast, iedereen ziet er helemaal Indiaas uit! We gaan zo naar bed, want morgen moeten we er erg vroeg uit!

Zondag 27 februari

Na het ontbijt hebben we liedjes geoefend, want ook deze keer was ons gevraagd om voor in de kerk te gaan zingen. Daarna gingen we naar de kerk. De kerk is schuin tegenover ons guesthouse dus we waren er zo.

In deze gemeente wordt elke zondag Heilig Avondmaal gehouden dus ook vandaag weer. De ouderlingen komen dan met het brood en de beker langs. Toen wij onze liederen mochten zingen, speelden ze een achtergrondmuziekje af, wat erg verwarrend was. De kerkdienst duurde wel twee en een half uur, dat was echt een hele lange zit! Daarna gingen we nog even Sprite drinken in het huis naast de kerk, waar we diverse familieleden van de familie David ontmoetten.

’s Middags hadden we heel de middag voor onszelf. Dat waren we niet meer gewend, maar het was heerlijk! We zaten met z’n allen op het dakterras te lezen. Nadine en Andrea hebben lekker zitten zonnen.

Aan het eind van de middag hebben we een Bijbelstudie gedaan over psalm 103. Erg waardevol. Danken we wel genoeg, en loven we eigenlijk God wel om Wie Hij is? Aan het eind van de Bijbelstudie hebben we nog een paar liederen gezongen. Het is erg leuk om met elkaar te zingen. Een paar van ons hebben nog Uno gedaan en de anderen zijn nog eventjes gaan slapen. De laatste dagen hebben we een beetje heimwee naar Nederlands eten. Gelukkig hebben we speciaal voor deze zondag nog heerlijke borrelnootjes bewaard.

Zaterdag 26 februari
Hallo iedereen!

We hebben vandaag de hele ochtend heerlijk kunnen genieten van de India Presentatie van de Highschool leerlingen. We hadden al wel verwacht dat ze ons iets moois zouden laten zien, maar dit hadden we absoluut niet verwacht! We kregen prachtige Indiase dansen te zien met kinderen in kleurvolle, traditionele kleding. Het meest bijzondere vond ik een van de laatste dansen. Die was met poliopatiënten. Sommigen van hen konden niet eens lopen of hadden krukken en rolstoelen nodig. Het was mooi om te zien dat AMG ook deze mensen gewoon een kans geeft om ons te laten zien wat ze kunnen, en dat ze dus eigenlijk hetzelfde behandeld worden als anderen. En dat ze niet weggestopt worden, wat wel gewoon is in India, maar door AMG juist in de spotlights worden gezet. Ook de kinderen die stonden te kijken vonden het leuk om te zien. Dat werd overduidelijk door het gejuich en applaus. Waarschijnlijk zijn ze binnen AMG ook geliefd bij de kinderen, en dat is toch wel mooi om te zien. Tijdens het dansen werden we haast tussen de poliopatiënten geduwd, omdat ze wilden dat we meededen. Volgens onszelf kwamen we natuurlijk wat onhandig over, maar het werd erg gewaardeerd door iedereen dat we ‘probeerden’ mee te doen.

Later die ochtend hadden we nog een India presentatie van het ‘junior college’, dus jongeren van ongeveer onze leeftijd. Hier kregen we eerst een powerpoint presentatie te zien over typisch Indiase dingen. Daarna werden er op de binnenplaats nog een paar dansen gedaan en liedjes gezongen. Al met al was deze ochtend behoorlijk relaxed. ’s Middags kregen onze lunch gewoon in het guesthouse. Voor vanmiddag stond er nog een presentatie op het programma. Het was eigenlijk weer van hetzelfde, we kregen weer een aantal dansen te zien. En ook bij deze presentatie moesten we even mee doen, wat natuurlijk veel gelach voor het publiek opleverde. De laatste twee presentaties waren minder uitgebreid dan de eerste. Omdat leerlingen eigenlijk geen tijd hadden om voor te bereiden vanwege examens. En toch kregen ze het voor elkaar iets boeiends te laten zien!

Na de presentaties was het tijd voor wat actievers; sporten. We moesten het eerst opnemen tegen het basketbal team van AMG. Het was wel erg warm om met 30 graden te rennen en te vliegen. We werden eigenlijk nogal ingemaakt, en dan nog speelden ze niet zoals ze eventueel zouden kunnen. Het volleyballen later ging beter. Dat hebben we uiteindelijk zelfs gewonnen. Het publiek heeft nog heerlijk kunnen genieten, omdat Marnix uit zijn broek scheurde toen hij fanatiek aan het volleyballen was. We hebben nog heerlijk uit kunnen rusten toen ze twee typisch Indiase sporten lieten zien.

We zijn vandaag dus eigenlijk alleen op AMG terrein geweest. Het was ook wel een keer lekker om een dag niet heel intensief bezig te zijn geweest. Het was weer een leuke, onvergetelijke dag!

Vrijdag 25 februari
Na het ontbijt gingen we met de hele groep naar de daycare centre. De buddy’s gingen ook weer gezellig met ons mee. Bij het eerste daycare centre kregen we een mooie bloemenkrans en zijn we in twee klassen geweest. De kinderen hebben het alfabet voor ons opgezegd. Erg leuk om te zien hoe ze dat kunnen! In het tweede daycare centre hebben we ongeveer vijf klaslokalen gezien. De kinderen zongen liedjes, benoemden de verschillende soorten fruit en groenten, konden het alfabet etc. In deze klassen hebben we snoepjes uitgedeeld. Als je de snoepjes dan aan ze gaf zeiden ze met een big smile: thank you miss (of sir)! Bij dit daycare centre zijn we ook in een sewing room geweest. Hier stonden allemaal naaimachines en lagen verschillende stoffen. Sommige vrouwen uit de sloppenwijken konden dan stoffen bewerken en daar wat geld mee verdienen.

Na de lunch gingen we naar Guntur. In de bus kwam Lavanya (mijn buddy) ineens naast me zitten met een of ander tubetje. Ze vertelde dat het henna was, en ze begon gelijk met tekeningen van bloemen etc. op onze armen en handen. Nadat de bruine smurrie opgedroogd was, bleven er oranje tekeningen over, deze kun je tot wel 6 weken blijven zien.

In Guntur hebben we verschillende mensen gesproken die hiv/aids hebben en door AMG geholpen worden om toch een normaal bestaan te hebben. U moet weten dat er in India nog vaak een taboe ligt op alle mensen die aids hebben. Mensen worden een soort verstoten uit de maatschappij waarin ze leven. Door AMG worden deze mensen geholpen en door hun eigen bedrijfjes hebben ze genoeg geld om rond te komen. Zij krijgen dan een microkrediet en kunnen een eigen bedrijfje opzetten. Vaak is dit een klein kraampje met wat koekjes, chipjes etc. We hebben een vrouw gesproken die sausjes maakte en deze rondbrengt naar restaurants en hotels. We kwamen binnen en zagen overal enorme vaten staan waar eten in zat. Het was rood, dus zegt Andrea: oh, is dat bloed? Maar nee, het was hele pittige saus. Ze nodigde ons uit thee te komen drinken. Alleen konden we het niet aannemen omdat het water niet uit een fles kwam. Toen kwam ze daarna heel lief met nieuwe thee onze kant op. Het was echt een hele lieve vrouw en ondanks dat ze al een paar kinderen had, zorgde ze ook nog voor haar eigen moeder. Haar man was al overleden aan hiv/aids. Ik vond het echt heel knap van haar dat ze zo goed voor haar gezin kan zorgen ondanks alles.

Tegen het einde van de middag zijn we gaan shoppen. De meesten van ons vonden dat erg leuk! Eerst kwamen we in een paar hele kleine winkeltjes, maar daar was eigenlijk niet zoveel aan. Daarna gingen we naar een grotere winkel en daar hadden ze echt wel leuke dingen! Iedereen heeft wel meerdere dingen gekocht. Daarna gingen we naar een winkel waar de meiden sari’s konden kopen. Aart-Jan en Marnix zaten ons te klieren door iedere keer te zeggen dat we zo’n pyjamapak moesten kopen in plaats van een sari. Maar goed, daar hebben we maar niet naar geluisterd. Na het winkelen zijn we ‘dosa’ gaan eten in het restaurant van een hotel. Sommigen vonden het lekker, anderen vonden het toch wel een beetje te pittig..

Toen we in het guesthouse kwamen stond er alweer eten voor ons klaar. Eigenlijk had niemand echt trek meer omdat we in het restaurant al gegeten hadden. De kok had eigenlijk op verzoek chapati gemaakt. Een paar van ons hebben het eten gegeten zoals het hoort, anderen hebben gewoon suiker erop gedaan. Chapati is een soort een klein pannenkoekje met een saus en groenten erbij. Op dit moment zitten we met z’n allen buiten op het dakterras nog even gezellig na te praten. 

Donderdag 24 februari
Na ons English breakfast gingen we met de bus van AMG naar het politiebureau in Chilakaluripet voor een interview met de inspecteur van het bureau. Hij vertelde ons van alles en we kregen veel informatie over onze onderzoeken. Tijdens het interview met de inspecteur was de pers opnieuw aanwezig en na het interview moest Els zelfs nog een echte persconferentie geven! We staan vrijdag vast weer in de krant!

Na het bezoek aan het politiebureau gingen we, met een tussenstop bij een Hindoestaanse bruiloft vol muziek en rituelen, naar een Day Care Center. Dat is een schooltje voor sloppenwijkkinderen, gesteund vanuit AMG. We gingen 3 klassen rond. De kindjes zongen allerlei liedjes voor ons en wij zongen ook het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’. Dat was erg leuk! Natuurlijk moesten we daarna weer op de foto met de kinderen en de teachers, overal waar we komen moeten we namelijk op de foto. Buiten zaten oudere mensen te wachten. Zij zijn verstoten door hun kinderen en kunnen hier terecht voor een maaltijd.

Na het schooltje vertrokken we naar het guesthouse voor de lunch. Het is fijn dat we ons hier even kunnen terugtrekken, want we maken zoveel mee en krijgen zoveel indrukken, dan is een pauze wel even lekker. Het eten is trouwens erg lekker in India, maar we missen onze Hollandse boterhammetjes wel een beetje!

Om 4 uur ’s middags gingen we naar AMG. In het kantoortje van AMG ontmoetten we een zakenman en een journalist. Ook zij gaven ons veel informatie!

Het laatste interview hielden we met een advocaat. Dat deden we in zijn huis. We reden de buurt in waar zijn huis stond en we waren zeer onder de indruk. Er stonden enorm grote huizen, de rijkdom straalde er van af. Het was zo’n verschil met de rest van Chilakaluripet. Ook het huis van de advocaat was enorm groot en zag er supermooi uit. De advocaat was niet alleen rijk maar had ook veel gezag. Hij hoefde maar met z’n vingers te knippen en ze liepen al voor hem. Ook hij had veel te vertellen en zijn informatie kunnen we goed gebruiken.

Het is half 10 in de avond als ik dit dagverslag schrijf. We hebben net gegeten en gaan zo nog wat relaxen op het dakterras en dan is de dag alweer voorbij.

Woensdag 23 februari
Vanochtend begonnen we weer met een heerlijk ontbijtje om half 9 ‘s ochtends. Nadat we uitgebreid hadden besproken hoe koud Andrea het had met haar trui en sokken aan in bed en hoe warm Nadine het met haar trainingsbroek ’s nachts aan heeft gehad, gingen we naar beneden naar onze buddy’s toe. Els ging helaas niet mee omdat ze zich niet lekker voelde.

We kwamen aan op de school van AMG en we werden door 300 Indiase kindjes op het Junior College ontvangen. Ze zaten keurig in rijtjes, jongens en meisjes gescheiden, in de ‘aula’. We mochten van het Physics Lab gebruik maken om ons voor te bereiden. Alle benodigdheden voor onze Hollandpresentatie werden uit de tas gehaald, de gitaar werd nog gestemd en we mochten plaatsnemen op het podium. Eerst werd de beamer nog aangesloten, dus we moesten nog wel een kwartiertje wachten voordat we écht konden beginnen.

Onze presentatie was in toneelvorm: we speelden een dag na uit het leven van Anne, een Hollands meisje. Gabriëlla speelde Anne, Caroline was presentator en Aart-Jan, Nadine en Andrea speelden verschillende rollen. De presentatie begon niet zo heel goed en de kinderen snapten er niet zoveel van. We hoorden later ook dat deze kinderen bijna geen Engels kunnen. Op den duur hebben we stukken weggehaald, zoals de excursie naar Neeltje Jans, maar de liedjes vonden ze heel erg leuk! Zeker toen we ‘er komen stromen van zegen’ gingen zingen, want dat lied kennen ze hier ook, in het Telugu. Alle kinderen begonnen mee te klappen, wat erg hard klonk!

Nadat we klaar waren met de presentatie, mochten we nog wat ‘snoepjes’ uitdelen, het waren knapperbolletjes met kruiden. Er was ook een meisje die geen armen had, dus haar vriendin pakte haar zakje aan. We vonden het mooi om te zien dat er bij AMG ook voor gehandicapte kinderen op school plaats is, want er is ook bijvoorbeeld een blind jongetje en een jongetje in een rolstoel.

We gingen daarna naar het Degree College. Daar hebben we de presentatie nog een keer gehouden, nu voor jongens en meisjes van ongeveer onze leeftijd en wat ouder. Hier ging de presentatie wel heel goed. Gelukkig snapten ze het ook, dus dat was erg leuk!

Toen we met de bus naar het guesthouse terug wilden, gingen er drie vrouwen met ons mee. Op de vraag waarom ze meegingen, antwoorden zij: ‘to see Els’. Aangekomen bij het guesthouse werd Els grondig onderzocht door de zuster die mee was gegaan. De conclusie was dat ze geen koorts had maar vanmiddag niet mee mocht naar de fabrieken. Nadine voelde zich ook niet lekker dus die bleef noodgedwongen in haar bed. Ze vond het erg jammer, vooral voor haar buddy.

De buddy’s werden opgehaald en we vertrokken naar de Pepsifabriek. Daar aangekomen kregen we te horen dat er maar acht mensen naar binnen mochten, dus de buddy’s bleven in de bus zitten. We vonden het een beetje sneu dat ze wel twee uur daar moesten wachten!

We werden eerst naar een kantoortje gebracht waar we met een manager konden praten. We konden wat vragen stellen, alleen hij snapte het meeste niet omdat hij niet goed Engels sprak. Daarna kregen we een rondleiding door de hele fabriek. Bij de flesjesvulmachine was het een lawaai van jewelste! We snapten niet goed dat de mensen daar de hele dag konden werken, zonder gehoorbescherming! We kregen daarna nog een rondleiding door hun natuurparkje, dit is opgezet als compensatie voor hun Co2-uitstoot. We kwamen weer terug bij het kantoortje en namen afscheid.

We gingen vrolijk verder naar de volgende fabriek, een spinfabriek voor polyester draad. We kregen een uitgebreide rondleiding en werden daarna nog bij de directeur gebracht. Daar konden we nog vragen stellen over kinderarbeid en het kastenstelsel. We kregen duidelijke antwoorden en een adreskaartje, zodat we later nog konden mailen als we nog wat wilden weten.

Daarnet hebben we een heerlijke maaltijd achter de kiezen, dit keer niet met kip maar met ‘beef’, wat een welkome afwisseling is! We gaan nu nog een paar spelletjes doen op het dakterras en daarna lekker naar bed!

Dinsdag 22 februari
Om half 10 stond de bus voor het guesthouse. De buddy’s waren al meegekomen. In India gaat niet alles zoals afgesproken, dat hebben we vanochtend weer ontdekt. De bus was kapot. En dat ’s ochtends vroeg…

Vanochtend zouden we naar de sloppenwijken gaan. We zouden naar drie sloppenwijken gaan, uiteindelijk werd dat er maar één. Hoe verder we kwamen hoe kleiner en armoediger de huizen werden. Toen we uitstapten werden we gelijk meegenomen een hutje in. Dat écht indrukwekkend! Ik denk dat het een hut van hoogstens drie bij drie meter was. Buiten stonden er allemaal potten en pannen, toen vroeg ik wat het was en bleek het de badkamer te zijn. In dat kleine hutje slapen de mensen op de vloer. In diezelfde ruimte leven vier mensen, dag in dag uit…

Toen we verder liepen kwam echt iedereen om ons heen staan. Toen we ballonnen en rietjes aan de kinderen gingen geven, zagen we eindelijk een glimlach. Het verbaast ons dat kinderen zo blij kunnen zijn met een ballon of een rietje. We hebben door de sloppenwijk nog een rondje gereden in een autoriksja. We hadden er een dubbel gevoel bij. We lachten en deden vrolijk maar daar kregen we een soort schuldgevoel bij. Ik dacht bij mezelf: mensen zouden eens moeten nadenken over het feit dat er meer in de wereld is dan hun eigen leven. Wat zijn wij als Nederlanders toch egoïstisch en materialistisch bezig! Waar maken we ons toch allemaal druk terwijl er enorm veel mensen in deze omstandigheden moeten leven?

We zouden naar de tweede sloppenwijk gaan, maar we werden verrast met een bezoek aan een bijeenkomst van de leerlingen van het degree college die deze week voorlichting geven aan mensen uit de sloppenwijken. We moesten helemaal voorin gaan zitten, tegenover de andere aanwezigen. We voelden ons een beetje opgelaten omdat wij allemaal drinken, cake en ijs kregen en alle andere aanwezigen niets. We gingen met alle mensen als een groep op de foto, later we erachter dat deze foto bedoeld was voor de pers. We komen morgen in de krant en op de regionale televisie. Daarna wilden mensen handtekeningen en wilde iedereen handen schudden. We voelden ons net koningin Beatrix met het handen schudden.

Inmiddels was het tijd voor de lunch. Het was lekker om in het guesthouse even te eten en ons even terug te trekken uit alle drukte, (en Engels pratende mensen).

’s Middags gingen we met de bus naar het lepradorp. De buddy’s kwamen weer mee. Het lepradorp was erg schokkend. Op het eerste gezicht dacht ik dat het meeviel. We werden door de gezondere patiënten welkom geheten met bloemenkransen. Deze patiënten zagen er nog best goed uit maar toen we later werden rondgeleid kwamen we patiënten tegen die niks meer konden. Ze hadden in principe geen vingers en geen tenen meer, en waren blind.

Ze hadden stompjes in plaats van ledematen. We mochten medicijnen en tandenborstels uitdelen. Als je dat dan gaf terwijl je ‘namasté’, wat betekent ‘hallo’, zei, konden de mensen tot onze verbazing toch nog lachen. Het was verschrikkelijk om te zien dat sommige mensen al ruim 30 jaar in dit dorp leven en dus letterlijk weg zitten te teren. Wat moet je nou toch doen in al die jaren?

Toen we rondgeleid werden waren de mensen niet meer aan het doen dan op een stoel, of op een bed zitten. Toch waren er wel projecten om mensen bezig te houden. Zoals weefgetouwen en dieren om voor te zorgen.

Na het avondeten hebben we de Hollandpresentatie geoefend. Die moeten we namelijk morgen twee keer laten zien! Ik ben benieuwd of de mensen hier het leuk gaan vinden.

Al met al was het een heftige, indrukwekkende dag. Zo veel gezien, zo veel beseft. Er zaten echt veel lessen in voor ons en iedereen in Nederland.

Maandag 21 februari
Na een heerlijk ontbijt dat bestond uit soort wentelteefjes zijn we vandaag naar school geweest. We werden ontvangen door de directeur. Het was duidelijk te zien dat hij veel gezag in de school heeft. Daarna kregen we een rondleiding door alle kantoren. Er waren afdelingen voor verschillende projecten zoals eentje speciaal voor evangelisatie.

Er worden hier bijna geen computers gebruikt, bijna alle gegevens worden dus nog met de hand opgeschreven. Er zijn gewoon kasten vol met mappen.

Na de rondleiding ging de directeur weg. Hij ging voor een week naar Nederland, waar een conferentie plaatsvindt met de directeur van de Indiase partnerorganisaties van Woord en Daad.

We hebben vandaag goed kennis gemaakt met onze buddy’s. We hadden allemaal een fotoboekje bij ons met foto’s van onze familie, vrienden en foto’s van ons huis en de sneeuw. De buddy’s vonden het heel leuk om de foto’s te zien. Mijn buddy zei de hele tijd dat de mensen op de foto haar recht aan keken. Dat vond ze heel leuk. Voor ons was het heel leuk om hen foto’s van Holland te laten zien. De meeste van ons hebben het fotoboekje aan de buddy’s gegeven. Zij waren er heel blij mee.

De gesprekken met de buddy’s vlogen om. Algauw moesten we naar de school. AMG heeft verschillende scholen. ’s Ochtends zijn we naar de basisschool en de kleuterschool geweest, waar we opnieuw een hartelijk welkom kregen.

De kinderen stonden met Nederlandse en Indiase vlaggen. Andere kinderen boden ons bloemen aan. Mijn buddy legde uit dat ze op die manier gasten verwelkomen. In de school kwamen we op een soort binnenplaats en waar we ook keken: overal stonden leerlingen. Het was een leuk gebouw, want alles ligt om een soort binnenplaats dus als je boven loopt kun je daar op kijken.

De muziek ging aan en de kinderen begonnen te zingen. Ze hebben een prachtig welkomstlied gezongen. Het was echt heel ontroerend om ze zo te horen zingen. Op de basisschool hebben verschillende kinderen verteld onderwerpen zoals kinderarbeid en ziekten. We hebben proefjes gezien en een Engelse les bijgewoond.

We weten nu hoe de Koningin zich moet voelen: Met een bosje bloemen heel veel aandacht geven en krijgen en veel handen schudden. Het was wel heel leuk om te doen, maar écht even goed doorpraten was er niet bij.

Na de basisschool gingen we naar de kleuterschool. Ook daar kregen we een bos bloemen. Sommige leerlingen kwamen met cadeaus, zodat wij met onze handen vol liepen. Gelukkig was er een jongen die aanbood om alles te dragen. De kleuters kunnen hier al goed lezen. ’s Middags zijn we naar de hogere scholen gegaan. Dit was ook erg leuk. We zagen vooral meiden rondlopen en ze willen allemaal weten in welke klas je zit en hoe je heet en of je je fijn voelt.

We kregen ook hier weer van alles te zien: natuurkunde en scheikundeproefjes en biologie. Ze hebben hier allemaal exacte vakken. En… er heeft zich een fotograaf bij ons groepje gevoegd, die alles vastlegt wat we doen. Hij is doof en kan niet goed praten, maar hij is heel erg slim. Hij bleef van alles foto’s maken en dan niet zomaar eentje, maar gelijk een stuk of drie.

Na de scholen zijn we samen met de buddy’s naar een markt gegaan. Daar hebben we spulletjes gekocht, vooral sieraden, want die hebben ze hier heel veel. We vinden het heel erg leuk om onze buddy’s te ontmoeten. Ze hebben ons goed geholpen met winkelen. Ze controleerden of de prijs goed was en of de sieraden niet van plastic waren. Het was erg leuk om even te winkelen.

In India valt de stroom wel eens uit, vooral vandaag. Dit keer gebeurde het onder het eten en we aten pas om acht uur dus het was al donker. We zagen dus echt niks meer. Bloemhof kon het natuurlijk niet laten om Aart-Jan eens flink te laten schrikken . Iedereen lag dubbel van het lachen. Nu gaan we de Hollandpresentatie nog oefenen en dan gaan we heerlijk slapen op ons harde matrasje!

Zondag 20 februari
Hallo iedereen, Vandaag was het natuurlijk een heel andere zondag dan wij gewend zijn. Vanochtend werden we wakker van onze eerste overnachting in India. Het matras was keihard, maar we hebben over het algemeen heerlijk geslapen. Om negen uur kregen we ons ontbijt. We hebben toast met jam en roerei op. Tegen tienen werden we opgehaald voor de kerk, die overigens schuin tegenover het guesthouse is.

De kerk was wel het meest bijzondere van de zondag. Ondanks dat de dienst dubbel zo lang duurde als thuis, en we meer als de helft niet verstonden, hebben we ons geen moment verveeld. We begonnen met een aantal Indiase liederen. Met allerlei instrumenten, en geklap. Tijdens de dienst werd ook het avondmaal gehouden. Mannen gingen de kerk door met brood en later met wijn. Later werden wij voorgesteld en hebben we gezongen voor in de kerk. Ten slotte werd er nog een preek gehouden. Ik vond het heel interessant om te zien dat dezelfde God op twee totaal verschillende manieren wordt vereerd. Heel indrukwekkend, deze hele dienst.

’s Middags kregen we rust, en hebben we op het dakterras zitten lezen, een spelletje gedaan, en vooral naar mensen op straat gekeken. Het is ontzettend leuk om mensen hier bezig te zien. Je ziet ze ook allemaal naar je lachen en zwaaien. Alleen al de gastvrijheid hier, is een hele ervaring. Ze proberen alles voor je te regelen en zo goed mogelijk voor je te zorgen. Aan het eind van de middag zijn we begonnen met een Bijbelstudie over stille tijd. Die werd onderbroken door de avond maaltijd, kip met noedels en bloemkool. Daarna hebben we de Bijbelstudie afgemaakt. Het was wel goed om met elkaar eens na te denken over onze stille tijd, we hebben veel van elkaar kunnen leren, en goed met elkaar kunnen praten.

Kortom, deze dag was weer geweldig, leerzaam, indrukwekkend en onvergetelijk. We zijn nu al ongelofelijk benieuwd naar wat we morgen weer te zien en te horen krijgen.

Tot ziens!

Zaterdag 19 februari
Om half 5 ’s ochtends plaatselijke tijd landden we in Hyderabad. Ook dit keer kwamen we makkelijk door de douane en konden we onze koffers halen. Toen we in de aankomsthal kwamen, waren onze eerste indrukken een mengseltje van zintuigen; we zagen allerlei felle kleuren, hoorden luid getoeter en roken vreemde geuren. Overal waar we keken, zagen we mensen en nog eens mensen, en dat nog maar om half 5 in de ochtend! Gelukkig werden we direct opgehaald door een medewerker van AMG. Nadat hij onderhandeld had over de taxiprijzen werden we in een luxe taxi naar het station gebracht. We reden dwars door de stad en keken onze ogen uit. Vooral de tegenstellingen tussen arm en rijk viel ons direct op.

Om half 8 vertrok onze trein, alhoewel het uitliep tot 8 uur, welcome to India! De trein was zeer comfortabel, maar druk en plakkerig. Van het Indiase landschap hebben we niet veel gezien, want we hebben gelukkig nog wat kunnen slapen tijdens de treinreis. Tijdens een stop bij een grote stad waren we opeens onze AMG-begeleider kwijt. Even later kwam hij gelukkig weer tevoorschijn, breed lachend met een tros bananen.

Na een treinreis van 7 uur kwamen we aan in Guntur. Vanaf deze plaats reden we met een taxi naar onze plaats van bestemming, Chilakaluripet. De taxirit was een geweldige ervaring; we reden dwars door het drukke verkeer heen, we konden lekker uit de raampjes hangen en zagen allerlei Indiase kraampjes langs de weg. We hadden bovendien veel bekijks van de Indiërs, ze begonnen zelfs spontaan te wijzen en te zwaaien naar ons.

Voordat we naar ons guesthouse in Chilakaluripet werden gebracht, reden we eerst nog even langs de school van AMG. Hier werden we hartelijk ontvangen. Er stonden heel veel leerlingen met spandoeken en bordjes om ons welkom te heten en we kregen een mooie, maar erg zware bloemenslinger om onze hals. Daarna moesten we nog even naar het kantoortje van de directeur, die overigens zelf niet aanwezig was, waar we werden begroet door wat medewerkers van AMG. Het programma voor de komende 2 weken werd uitgelegd en we hadden een korte ontmoeting met onze buddy’s.

Daarna werden we echt naar ons guesthouse gebracht. We waren erg benieuwd hoe die eruit zou zien, want je weet maar nooit. Maar tijdens de rondleiding door het huis viel het allemaal erg mee. Ons guesthouse is zelfs heel luxe voor Indiase begrippen. We hebben ruime 2-persoonskamers met een eigen douche en wc, een leuk dakterrasje en er wordt zelfs voor ons gekookt!

Nadat we heerlijk hadden gegeten, onze koffers uitgepakt en gedoucht hadden, gingen we nog even ontspannen en de dag besluiten op het dakterras. We gingen op tijd naar bed ,want we waren erg moe door de reis en de vele indrukken.

Vrijdag 18 februari
Eindelijk, om 6 uur in de morgen begon onze reis! Samen met onze ouders begonnen we de reis met gebed. Na het afscheid, waar zelfs de adjunct-directeur van de school bij was, stapten we in de taxi richting Brussel. Het begon goed, we konden lekker door rijden, maar rond Antwerpen werd het spannend; we kwamen in een file terecht. Uiteindelijk arriveerden we gelukkig toch nog op tijd op het vliegveld.

Het inchecken en de douane verliep allemaal voorspoedig, alleen Marnix moest nog gefouilleerd worden. Uiteindelijk was er niets aan de hand en vertrokken we om 10 uur richting Londen. Voor sommigen van ons was dit de eerste vlucht en was het dus extra leuk en spannend! Op het vliegveld in Londen Heathrow moesten we weer door douane, die wat strenger controleerde. Op Heathrow moesten we 3,5 uur wachten op de volgende vlucht. In de tussentijd hebben we wat gedronken en gewinkeld. Toen we daarna bij de gate arriveerden, vielen we al gelijk op omdat we blank zijn, want overal om ons heen zaten alleen maar Indiërs te wachten op ons vliegtuig naar Hyderabad.

Onze vlucht van Londen naar Hyderabad duurde 9,5 uur en verliep voorspoedig. Tijdens de vlucht kwamen we alvast in het sfeertje door het Indiase eten en de vele Indiërs.

Woensdag 8 december 2010 - sessie 3
Vandaag hadden we een sessie die o.a. ging over de Indiase cultuur. Daarvoor hadden we een speciale gast: Ellen van den Hil.

We zijn de sessie begonnen door een stukje uit de Bijbel te lezen en een gebed te doen. We spraken even over de knipselmap, waar een foto van een bedelaar zonder benen uit tevoorschijn kwam. Volgens Gabriëlla was het een zielige foto, maar Els zei dat die man er toch wel erg vrolijk uit zag. Ellen gebruikte dat om ons uit te leggen dat wij overal een oordeel over hebben en daar hebben we dan een gevoel bij, maar dat hoeft niet altijd waar te zijn. Dat kunnen we dus in India ook hebben!

Voor deze sessie hadden we een hoop werk verricht! We zijn namelijk begonnen met ons Persoonlijk Plan. Iedereen heeft zijn hoofd- en deelvragen voorgelezen. Els en Ellen gaven commentaar. In India gaan we mensen interviewen, dus moesten we voor deze sessie interview vragen maken. Tijdens de sessie bespraken we welke mensen we graag zouden interviewen. Opvallend was dat de politieagent wel heel populair is! We zijn ook begonnen met onze Hollandpresentatie. We gaan een dag uit het leven van Anne na spelen. Een origineel idee volgens Ellen!

We kregen een papier over het promotieprotocol. We hebben besproken hoe dat nou gaat met de pers en nog wat over de presentaties die we na de reis gaan geven.

En toen kwam het interessantste deel van de sessie: De cultuur van India! Ellen heeft ons heel wat wijzer gemaakt! Ze heeft ook uitgelegd hoe we op bepaalde situaties moeten reageren. Dat hebben we in rollenspelletjes geoefend. Heel leerzaam en leuk! We weten nu ook hoe we ons in India moeten gedragen. We moeten o.a. rustiger, beleefder en vriendelijker zijn dan normaal. Dus niet zomaar van alles naar elkaar schreeuwen, maar we moeten ons gewoon aanpassen.

Door deze sessie is India al heel wat dichterbij gekomen! Helemaal toen we als laatst de visumaanvraag ingevuld hebben. Nu maar hopen dat we een visum krijgen, anders kunnen we India niet binnenkomen.
Ook nu zien we weer erg uit naar de volgende sessie. Dat zal al de laatste sessie voor de reis zijn!

Maandag 18 oktober 2010 - sessie 2
Na een maand kwamen we als groep voor de 2e keer bij elkaar. We begonnen deze sessie met gebed en een stukje uit de Bijbel. We gingen daarna de knipselmap inventariseren en na wat geruil met elkaars artikelen, die nuttig en onnuttig waren, gingen we verder over ons persoonlijk plan.

In India gaan we allemaal een onderzoek doen naar een aspect in hun cultuur of land. Zo gaan Andrea en Caroline het kastenstelsel onderzoeken, Aart-Jan de informele sector, Nadine de kinderarbeid en Gabriëlla het uitgeven van microkredieten.

We kwamen op den duur bij het onderwerp profielwerkstuk uit. Omdat wij dat allemaal graag willen combineren met ons India-onderzoek, moest daar het een en ander over worden besproken. Vanuit Woord en Daad moet het onderzoek in het voorjaar ingeleverd worden, terwijl de profielwerkstukken pas volgend jaar december ingeleverd moeten worden. Meneer Bloemhof en Els gaan hier nog een oplossing voor bedenken.

We moeten thuis na gaan denken wat onze hoofd- en deelvragen worden voor ons India-onderzoek, wat we willen zien en wie we willen spreken. Daardoor kwamen we op het onderwerp interviews afnemen. Wie wil welke personen graag interviewen? De leukste mensen kwamen aan bod, van journalisten tot burgemeesters.

We werden er nog wel op gewezen dat we rekening moeten houden met het feit dat we vreemden zijn. Dat betekent dus dat, al zijn we gasten, we netjes beleefd met elkaar als groep en iedereen om moeten gaan. Volgende sessie zullen er mensen vanuit Woord en Daad ons het een en ander over de cultuur gaan vertellen. Daar hebben we allemaal veel zin in en we zien uit naar de volgende sessie!

Vrijdag 17 september 2010 - Sessie 1
Vrijdag 17 september kwamen we voor het eerst echt bij elkaar op sessie 1 op het Calvijn College te Goes. Nadat we de middag begonnen waren met gebed en we ons hadden voorgesteld kregen we veel informatie en werd er veel besproken. Zo kregen we bijvoorbeeld te horen wat er ongeveer van ons werd verwacht en wat de bedoeling was van de reis. We kregen bijvoorbeeld informatie over inentingen, persoonlijk plan enzovoort. Ook hebben we een datum geprikt voor sessie 2, en hebben daar ook wat opdrachten voor gekregen, zoals een knipselmap bijhouden, en onszelf bezig houden met het persoonlijk plan.

Na het volle programma van deze middag, is meneer Bloemhof om chinees geweest en hebben we samen heerlijk en gezellig gegeten. Na het eten hadden we nogal wat tijd over, dus hebben we met de YA´ers en meneer Bloemhof nog een uurtje gebasketbald.

´s Avonds om half 8 kwamen de ouders voor de informatieavond. Eerst kregen de ouders een bakje koffie en een lekkere koek. Daarna begon Herman met ons de avond, en gaf ons eerst wat uitleg over het werk van Woord en Daad in het algemeen. Toen heeft Els ons van alles verteld over de komende reis naar India. Ook liet zij ons een mogelijk reisprogramma zien wat ons nog enthousiaster maakte! Hier stonden namelijk allerlei leuke dingen op zoals het mogelijk bezoeken van het platteland, een krottenwijk en nog veel meer.

Na de pauze vertelde Herman ons van alles over praktische zaken. Zoals inentingen, veiligheid, kosten enz. en konden de ouders veel vragen stellen. Daarna was het allemaal alweer voorbij! Naar mijn idee klikte het onderling heel goed en was het super gezellig. We kijken met z´n allen uit naar de volgende sessie!